Practica musica tom 7: Jean-Jacques Rousseau. List o muzyce francuskiej

W serii "Practica musica" pragniemy udostępnić zarówno studiującym, jak i wszystkim interesującym się kulturą muzyczną wypowiedzi z różnych epok na temat pojmowania muzyki i jej roli, oceny dzieł muzycznych, problematyki wykonawczej, techniki kompozytorskiej itp., wypowiedzi pochodzące zarówno od teoretyków i muzyków - praktyków, jak miłośników i obserwatorów tej sztuki. Będą to więc zarówno teksty o dużym ciężarze gatunkowym, jak też refleksje o charakterze mniej systematycznym, traktujące o poszczególnych problemach nurtujących przedstawicieli kultury muzycznej danej epoki. Dziś wiele takich wypowiedzi, zwłaszcza pochodzących z dawnych wieków, zachowało się w unikalnych egzemplarzach drukowanych lub tylko w kopiach rękopiśmiennych. Nieraz dotąd niezauważone lub zapomniane, stanowią cenne źródło do znajomości epoki. Poszczególne zeszyty serii obejmują albo jedną wypowiedź, albo - jeśli są to wypowiedzi krótkie, poruszające zbliżoną tematykę - po kilka w jednym zeszycie, lub czasami są to wyjątki z większych dzieł dotyczące jednego problemu. Wszystkie teksty zawarte w serii "Practica musica" stanowią materiał ściśle źródłowy.

 [Fragment wstępu książki] 

Lettre sur la musique française to jeden z najważniejszych tekstów XVIII-wiecznej estetyki muzycznej. Rousseau formułuje w nim radykalną krytykę francuskiej tradycji operowej, przeciwstawiając jej muzykę włoską. W istocie jednak chodzi mu o zagadnienie znacznie szersze: co sprawia, że muzyka potrafi wyrażać uczucia i oddziaływać na słuchacza? Rousseau dowodzi, że prawdziwa muzyka powinna naśladować naturalną ekspresję ludzkiej mowy, dlatego melodyjna i rytmicznie wyrazista muzyka włoska przewyższa, jego zdaniem, francuską, której rozwinięta harmonia nie potrafi zrekompensować niedostatków melodii.